ຄຳສັບມື້ນີ້

a Great Teacher: ບໍຣົມຄູ, ພຣະສາສະດາ, ພຣະຕະຖາຄົດ(ມັກຂຽນເປັນໂຕໃຫຍ່)
a myth: ຄວາມລຶກລັບ, ສິ່ງທີ່ເປັນເທບນິຍາຍ.
a supernatural being: ສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອທຳມະຊາດ, ເທບພະເຈົ້າ.
Noble man: ອະຣິຍະຊົນ( ຄົນຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ມີຖານະຕະກູນດີໃນສັງຄົມ)
Liberator: ນັກອິດສະຫຼະ
social reformer: ນັກປະຕິຮູບສັງຄົມ
democrat: ນັກປະຊາທິປະໄຕ
Inspirer: ຜູ້ເປັນແຮງບັນດານໃຈ
ultimate liberation: ການຫຼຸດພົ້ນທີ່ສູງສຸດ(ໝາຍເຖິງພຣະນິບພານ)
the noble: ອະຣິຍະຊົນ, ຄົນຜູ້ມີຕະກູນດີ
despotic(a): ກ່ຽວກັບການມີອຳນາດເດັດຂາດ, ກ່ຽວກັບການຜະເດັດການ
Despotic and righteous kings: ພຣະຣາຊາຈອມຜະເດັດການ ແລະພຣະຣາຊາຜູ້ຊົງທັມ
destitute:(a) ຢ່າງອັດຕະຄັດຂັດສົນ, ຢ່າງສິ້ນເນື້ອປະດາຕົວ, (n) ຄົນທຸກໄຮ້ເຂັນໃຈ, ຄົນທຸກຍາກປາກໝອງ, ຄົນທຸກ
down trodden scavenger(s): ຄົນເດີນຖະໜົນຊອກຫາເສດອາຫານກິນໄປວັນໆ
courtesans: ນາງລຳ, ຍິງງາມເມືອງ, ໂສເພນີ
tolerance:ຄວາມອົດທົນອົດກັ້ນ, ຄວາມມີໃຈກ້ວາງ
iron will: ປະນິທານອັນໝັ້ນແກ່ນ, ປະນິທານທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ປະນິທານທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ, ປະນິທານທີ່ຕັ້ງໝັ້ນ
profound wisdom: ປັນຍາອັນເລິກເຊິ່ງ, ປັນຍາອັນເລິກເຊິ່ງຄຳພີລະພາບ, ປັນຍາອັນສຸຂຸມຄຳພີລະພາບ.
universal love: ຄວາມຮັກທີ່ເປັນສາກົນ, ຄວາມເມດຕາ.
boundless compassion: ຄວາມກະລຸນາທີ່ໄຮ້ພົມແດນ, ຄວາມກະລຸນາທີ່ເປັນອັບປະມັນຍາ
selfless service: ການຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນໂດຍບໍ່ຫວັງສິ່ງຕອບແທນ, ການຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນແບບບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ.
historic renunciation: ການອອກບວດຢ່າງເປັນປະຫວັດການ, ການສະຫຼະຣາຊະສົມບັດທີ່ເຄີຍມີມາໃນປະຫວັດສາດ, ການເດີນຕາມເສັ້ນທາງເນກຂັມມະທີ່ເປັນປະຫວັດການ
perfect purity: ຄວາມບໍລິສຸດທີ່ສົມບູນແບບ, ຄວາມບໍລິສຸດຜຸດຜ່ອງທີ່ສຸດ
magnetic personality: ມີບຸກຄະລິກທີ່ດຶງດູດໃຈ, ມີບຸກຄະລິກທີ່ມີມົນຂັງ, ມີບຸກຄະລິກອັນສະຫງ່າງາມ
war-torn world: ໂລກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສົງຄາມ, ໂລກທີ່ຖືກຫຍຳ່ຍີດ້ວຍສົງຄາມ.
armament(s): ອາວຸດສົງຄາມ, ການສົງຄາມ
unbiased thinker(s): ນັກຄິດທີ່ບໍ່ມີອະຄະຕິ
moralist(s): ນັກສີລະທັມ
rationalist(s): ນັກເຫດຜົນ
free-thinker(s): ນັກຄິດອິດສະຫຼະ(ບໍ່ເຊື່ອໃນສາສະໜາໃດ)
agnostics: ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນເທບພະເຈົ້າ(ບໍ່ເຊື່ອວ່າພຣະເຈົ້າສ້າງໂລກ)
compulsion: ການບັງຄັບ
convert(v): ການຫັນປ່ຽນ, ການຫັນໃຫ້ຄົນອື່ນມານັບຖືໃນອຸດົມການ ຫຼື ສາສະໜາຂອງຕົນ(ປ່ຽນສາສະໜາ)
gaining converts: ການຫັນໃຫ້ຄົນອື່ນມານັບຖືສາສະໜາຂອງຕົນ
conversion(n) : ການປ່ຽນສາສະໜາ
(ຖ້າໃຊ້ກັບທະນາຄານ :ໝາຍເຖິງການປ່ຽນຈາກຕະກູນເງິນໜຶ່ງໄປອີກຕະກູນເງິນໜຶ່ງ).

ບໍຣົມຄູຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່

ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງສາສະໜາທີ່ເປັນເອກະລັກໂດດເດັ່ນນີ້ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ເລິກລັບ ແຕ່ເປັນບໍຣົມຄູຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເຄີຍດຳລົງຊີວິດຢູ່ຈິງໃນໂລກນີ້. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປະກາດຕົນເອງວ່າ ເປັນຜູ້ວິເສດ ແຕ່ເປັນພຽງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຮູ້ແຈ້ງສັດຈະທັມ, ປິດສະໜາຂອງຊີວິດ ແລະສາເຫດທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄວາມທຸກ ແລະຄວາມສຸກ. ໃນປັດຈຸບັນ ບໍຣົມຄູອົງນີ້ ບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບການໃຫ້ກຽດຍົກຍ້ອງຈາກບັນດາສາວົກ ແຕ່ຍັງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຈາກປັນຍາຊົນຜູ້ທີ່ອົບຮົມດີແລ້ວໃນທົ່ວໂລກ. ບຸກຄົນຜູ້ປະເສີດ, ນັກອິດສະພາບ, ນັກປະຕິຮູບສັງຄົມ, ນັກປະຊາທິປະໄຕ ແລະທັງເປັນແຮງບັນດານໃຈໃນການດຳເນີນຊີວິດທີ່ສູງສົ່ງທ່ານນີ້ ໄດ້ດັບຂັນທະປະຣິນິບພານໄປແລ້ວຕອນອາຍຸໄດ້ 80 ພັນສາ, ເຫຼືອໄວ້ແຕ່ຈະຣິຍະທັມອັນປະເສີດແກ່ມວນມະນຸດຊາດ ເພື່ອນຳເອົາໄປໃຊ້ເປັນວິທີທາງໃນການກຳຈັດເຊິ່ງຄວາມທຸກ, ຄວາມຂັດຂ້ອງໝອງໃຈ, ຄວາມຕຶງຄຽດ, ຄວາມຢ້ານ ແລະຄວາມກັງວົນໃຈທັງຫຼາຍ, ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສຸກໃນຊີວິດນີ້ ແລະຊີວິດໃນພາຍພາກໜ້າ ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມທຸກທີ່ສູງສຸດຂອງມວນມະນຸດຊາດ.



ພຣະບໍຣົມຄູອົງນີ້ ຊົງປອບໃຈບຸກຄົນຜູ້ທີ່ປະສົບກັບຄວາມສູນເສຍ ດ້ວຍພຣະວາຈາທີ່ອ່ອນໂຍນ. ພຣະອົງຊົງຊ່ວຍເຫຼືອຄົນທຸກທີ່ຖືກປ່ອຍປະລະໄລ. ພຣະອົງຊົງໃຫ້ກຽດຊີວິດຂອງຄົນທີ່ກຳລັງຫຼົງທາງ ແລະລ້າງມົນທິນຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ກຳ ລັງເປັນອາຊະຍາກອນ. ພຣະອົງຊົງໃຫ້ກຳລັງໃຈແກ່ຄົນຜູ້ອ່ອນແອ ແລະປະສານຄວາມສາມັກຄີແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ກຳລັງແຕກແຍກ, ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງບອດໄບ້ອະວິດຊາ, ເຜີຍຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງແກ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງມຶດມົນ, ຍົກສູງລະດັບຈິດໃຈແກ່ຜູ້ທີ່ມີຕະກູນດີ, ທັງຄົນຮັ່ງມີ ແລະຄົນທຸກ, ທັງນັກບວດ ແລະອາຊະຍາກອນລ້ວນແຕ່ເຄົາລົບຮັກຕໍ່ພຣະອົງ. ທັງພຣະຣາຊາຜູ້ເປັນຈອມຜະເດັດການ ແລະພຣະຣາຊາຜູ້ຊົງທັມ, ທັງເຈົ້າຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໂດດເດັ່ນ ແລະບໍ່ໂດດເດັ່ນ ແລະບັນດາອະຣິຍະຊົນ, ເສດຖີຜູ້ໃຈເອື້ອເຟື້ອ ແລະຂີ້ຖີ່, ທັງນັກປາດຜູ້ໂອ້ອວດ ແລະຖ່ອມຕົນ, ຄົນອະນາຖາ ແລະຄົນຈົນ, ທັງຄົນເດີນຖະໜົນຊອກເສດອາຫານກິນໄປວັນໆ, ຄາຕະກອນຜູ້ປ່າເຖື່ອນ, ນາງບຳເລີຜູ້ຖືກຢຽບຫຍາມ ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດ ແລະສາມາດດຳເນີນຊີວິດທີ່ສະຫງົບປະເສີດຈາກການໄດ້ຟັງຄຳສອນທີ່ປ່ຽມດ້ວຍປັນຍາ ແລະມະຫາກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ.



ແບບຢ່າງອັນປະເສີດຂອງພຣະອົງ ເປັນເໝືອນບໍ່ເກີດຂອງແຮງບັນດານໃຈຕໍ່ທຸກຄົນ. ພຣະພັກ(ໃບໜ້າ)ອັນສະຫງົບເຢືອກເຢັນ ແລະສັນຕິສຸກຂອງພຣະອົງ ເປັນພາບທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫງົບຜ່ອນຄາຍຢ່າງຍິ່ງແກ່ສາຍຕາຂອງຜູ້ສັດທາທີ່ໄດ້ພົບເຫັນ. ຄຳສອນທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດສັນຕິພາບ ແລະຄວາມອົດທົນເປັນທີ່ຍອມຮັບຕໍ່ທຸກຄົນດ້ວຍຄວາມສຸກເໜືອພັນລະນາ ແລະທັງຍັງເປັນປະໂຫຍດອັນນິລັນດອນສຳລັບທຸກຄົນ ຜູ້ທີ່ມີໂອກາດໂຊກດີໄດ້ຮັບຟັງ ແລະປະຕິບັດຕາມ. ປະນິທານອັນເຂັ້ມແຂງ, ພຣະປັນຍາອັນເລິກເຊິ່ງຄຳພີລະພາບ, ຄວາມຮັກອັນເປັນສາກົນ, ພຣະມະຫາກະຣຸນາທີ່ເປັນອັບປະມັນຍາ(ໄຮ້ເຂດແດນ), ການໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ, ການສະລະຕົນອອກບວດທີ່ເປັນເຫດການປະຫວັດ ສາດ, ຄວາມບໍລິສຸດບໍລິບູນ, ມີບຸກຄະລິກທີ່ມີສະຫງ່າງາມ, ແບບວິທີການດຳເນີນຊີວິດທີ່ເປັນແບບຢ່າງໃຊ້ໃນການແນະນຳຄຳສອນຂອງພຣະອົງ ແລະຜົນສຳເລັດອັນສຸດທ້າຍ-ອົງປະກອບປັດໄຈທຸກຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ ລ້ວນແຕ່ເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ແກ່ໜຶ່ງສ່ວນຫ້າຂອງຈຳນວນປະຊາກອນໃນໂລກປັດຈຸບັນ ລ້ວນຊໍ່ຊ້ອງສາທຸການຕໍ່ພຣະບໍຣົມຄູອົງນີ້ແລະໃຫ້ກຽດພຣະອົງໃນນາມເປັນຜູ້ສອນສາສະໜາທີ່ປະເສີດຂອງພວກເຂົາ.



ພຣະບໍຣົມຄູຜູ້ປະເສີດພຣະອົງນີ້ ໄດ້ເສຍສະລະຄວາມສຸກທາງໂລກຂອງຕົນ ເພື່ອສະແຫວງຫາທາງພົ້ນທຸກຂອງມວນມະນຸດ ເພື່ອຊີ້ທາງແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກກອງທຸກ. ພຣະອົງໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມຄົນທຸກຈົນເຂັນໃຈ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຣາຊາແລະເສນາຣາຊມົນຕີເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງ. ເປັນເວລາ 45 ພັນສາ ຫຼັງຈາກຕັດສະຮູ້ແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ອຸທິດຊີວິດເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອມວນມະນຸດ ເພື່ອໃຫ້ເກີດສະຕິປັນຍາຮູ້ແຈ້ງແລະຊົງຊີ້ຫົນທາງແຫ່ງການຮູ້ແຈ້ງແກ່ເພື່ອນມະນຸດຜູ້ທີ່ຫຼົງທາງ.

ພຣະບໍຣົມຄູ ບໍ່ໄດ້ຢ່ອນຢ້ານຕໍ່ຜູ້ໃດ ແລະກໍບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຢ້ານອີກ. ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼັກການທີ່ຄວນສ້າງສົມໄວ້ໃນໂລກຂອງພວກເຮົາ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສົງຄາມ ເຊິ່ງເປັນສະຖານທີ່ທີ່ມີສິ່ງທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດ-ນັ້ນຄືຊີວິດ ທີ່ອຸທິດບູຊາແກ່ອຳ ນາດອຳມະຫິດຂອງສົງຄາມ ບ່ອນທີ່ອາວຸດສົງຄາມໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວ, ຄວາມເຄັ່ງຄຽດ ແລະກຽດຊັງ.

ພຣະອົງເປັນນັກວິທະຍາສາດທີ່ເລີດທີ່ສຸດໃນສາຂາສາດແຫ່ງຊີວິດ ທັງຍັງເປັນນັກຈິດຕະວິທະຍາທີ່ສົມບູນແບບ ຜູ້ເຊິ່ງສາມາດວິເຄາະທຳມະຊາດທີ່ແທ້ຈິງຂອງຈິດໄດ້ ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ ຄຳສອນຂອງພຣະອົງຈິ່ງຖືກປະກາດຮັບຮູ້ວ່າ ເປັນພຽງສາສະໜາດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ມີລັກສະນະທາງວິທະຍາສາດ.



ຕໍ່ນັກປັດຊະຍາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະນັກຄິດທີ່ປາສະຈາກອະຄະຕິ, ພຣະອົງເປັນເໝືອນບໍຣົມຄູຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈໃນທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງສະພາວະການຂອງໂລກ. ຕໍ່ນັກສີລະທັມແລ້ວ ພຣະອົງເປັນຜູ້ມີສີລະທັມອັນສູງສົ່ງ ແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສົມບູນແບບທີ່ສຸດ. “ພຣະອົງເປັນແບບຢ່າງທີ່ສົມບູນ ຕໍ່ຄຳສອນທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ສັ່ງສອນ”. ຕໍ່ນັກເຫດຜົນ, ພຣະອົງເປັນບໍຣົມຄູຜູ້ມີຈິດໃຈຫຼຸດພົ້ນແລ້ວ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ເປັນແຮງບັນດານໃຈຜູ້ຄົນໃນການຄົ້ນຄິດຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະໂດຍປາສະຈາກຄວາມເຊື່ອແບບລັດທິຄຳພີຕາຍຕົວ. ຕໍ່ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອເລື່ອງພຣະເຈົ້າ, ເຂົາຈະເຫັນວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມກະຣຸນາ, ເຂົ້າໃຈ ແລະເປັນບັນດິດ.

ພຣະພຸດທະອົງເປັນຜູ້ທີ່ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຕໍ່ບັນດາຄູສອນສາສະໜາທັງຫຼາຍຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍໃຊ້ວິທີການແບບບັງຄັບ ຫຼືຄວາມຢ້ານກົວເພື່ອດຶງດູດໃຫ້ຄົນປ່ຽນສາສະໜາ. ພຣະອົງໄດ້ສະເໜີວິທີທາງແຫ່ງການດຳເນີນຊີວິດທາງສາສະໜາເພື່ອປວງຊົນ ໃຫ້ກາຍເປັນຄົນຖືສາສະໜາໂດຍປາດສະຈາກຄວາມຢຶດຕິດຖືໝັ້ນໃນເຄື່ອງໝາຍສາສະໜາໃດໆ.

ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ຮັບໃຊ້ມວນມະນຸດຜູ້ທີ່ຖ່ອມຕົນ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຄຳຕຳນິຕິຊົມ, ແລະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ໂຣຄາພະຍາດທີ່ໜັກໜ່ວງທີ່ສຸດ.



A GREAT TEACHER



The founder of this unique religion is not a myth but a Great Teacher who really lived in this world. He never tried to introduce himself as a supernatural being but as a human being who realized the truth, the secret of life and the real cause of suffering and happiness. Today this Teacher is not only honoured by hundreds of millions of his followers but also by every cultured and intellectual man throughout the world. This Noble man, this Liberator, this Social Reformer, this Democrat and Inspirer into higher living, passed away at the age of eighty leaving behind a noble code for humanity to utilize as a means for the elimination of human suffering, misery, tension, fear and worry, consequently gaining happiness in this life and the life hereafter leading to ultimate liberation of all human suffering.



This Great Teacher comforted the bereaved by His consoling words. He helped the poor that were neglected. He ennobled the lives of the deluded and purified the corrupted lives of criminals. He encouraged the feeble, united the divided, enlightened the ignorant, clarified the mystic, elevated the base and dignified the noble. Both rich and poor, saints and criminals loved Him alike. Despotic and righteous Kings, famous and obscure princes and nobles, generous and stingy millionaires, haughty and humble scholars, destitute, paupers, down trodden scavengers, wicked murderers, despised courtesans – all benefited to lead a peaceful noble life by His words of wisdom and compassion.



His noble example was a source of inspiration to all. His serene and peaceful countenance was indeed a soothing sight to the pious eyes. His message of peace and tolerance was welcome by all with indescribable joy and was of eternal benefit to everyone who had the fortune to hear and practise it. His iron will, profound wisdom, universal love, boundless compassion, selfless service, historic renunciation, perfect purity, magnetic personality, exemplary methods employed to introduce His Teachings and His final success – all these factors have inspired about one fifth of the population of the world today to hail this teacher and to honour him as their supreme religious master.



This noble Teacher scarified his worldly pleasures for the sake of suffering humanity to seek the Truth in order to show the path of deliverance from suffering. He visited the poor people whilst Kings and Ministers visited him. For forty five years after his enlightenment he had dedicated his life for enlightening misguided human beings.



This great Teacher feared none nor did He instill fear in anyone. This is one of the principles that should be cultivated in this war-torn world of ours where the most precious thing – life – is sacrificed at the altar of brute force and where armaments are creating fear, tension and hatred.



He was the perfect scientist in the field of life. He was the perfect psychologist who was able to analyse the real nature of the mind – so much so that His teaching was acclaimed as the only scientific religion.

To great philosophers and unbiased thinkers, he is a teacher who understood worldly conditions in its proper perspective. To moralists He has the highest code of discipline and He is the symbol of perfection. ‘He was the perfect model of all the virtues he preached’. To rationalists, he is the most liberal minded religious teacher who appreciated the vexed human problems. To free-thinkers, He is a religious teacher who encouraged people to think freely without depending on religious dogmas. To agnostics, he is a very kind, understanding and wise man.



He was no doubt the most persuasive of all the religious Teachers. He never used compulsion or fear as a means of gaining converts. He has introduced a religious way of life for people to be religious even without the attachment of a religious label.

He was the humble servant of humanity, unperturbed by either praise or blame, and undeterred even by the most acute illness.

ເຮັດສິ່ງໃດໄດ້ສິ່ງນັ້ນ

ສາສະໜານີ້ໄດ້ມອບແຮງບັນດານໃຈອັນເລິກເຊິ່ງແລະສູງສົ່ງແກ່ມະນຸດ ແລະນອກຈາກນີ້ ຍັງອົດທົນອົດກັ້ນຕໍ່ຄວາມເຄັ່ງຕຶງວຸ່ນວາຍຂອງຊີວິດປະຈຳວັນຂອງມະນຸດ, ຊ່ວຍເຫຼືອມະນຸດໃນການຕິດຕໍ່ພົວພັນກັບເພື່ອນມະນຸດດ້ວຍກັນ ນອກຈາກນີ້ ຍັງຊີ້ນຳສູ່ເປົ້າໝາຍແຫ່ງການດຳເນີນຊີວິດ. ເປັນສາສະໜາທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດເກີດຄວາມຢ້ານກົວ. “ເຮັດດີຍ່ອມໄດ້ດີ, ເຮັດຊົ່ວຍ່ອມໄດ້ຊົ່ວ”. “ທຸກການກະທຳ ຍ່ອມມີຜົນຕາມມາ”. ນີ້ຄືກົດເກນຂອງສາກົນ. ສາສະໜານີ້ ເຫັນດີຕາມຫຼັກ 3 ປະການນີ້, ດ້ວຍເຫດນີ້ ຄົນເຮົາຍ່ອມໄດ້ຮັບ “ໃນສິ່ງທີ່ຕົນເອງກະທຳລົງໄປ”. ກັມຊົ່ວ ຍ່ອມເກີດກໍ່ເກີດຂື້ນຈາກ ຄວາມໂລບ, ຄວາມໂກດ ແລະອະວິດຊາຂອງມະນຸດ. ສະພາບຄວາມອ່ອນແອເຊັ່ນນີ້ສາມາດເອົາຊະນະໄດ້ດ້ວຍການຮູ້ແຈ້ງດ້ວຍຕົນເອງ. ຄວາມສຸກແລະຄວາມທຸກທີ່ມະນຸດກຳລັງປະສົົບຢູ່ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ໄດ້ເກີດມາຈາກອົດທິພົນພາຍນອກແຕ່ຢ່າງໃດ ແຕ່ເກີດຂື້ນຈາກການກະທຳດີ ແລະຊົ່ວ, ຄຳເວົ້າແລະການກະທຳທີ່ຕົນເອງໄດ້ເຮັດລົງໄປ. ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ເອງ, ສາສະໜານີ້ຈິ່ງກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາເປັນຢູ່ແນວນີ້ ຍ້ອນມີຜົນມາຈາກອະດີດ, ແລະເຮົາກໍຈະໄດ້ຮັບຜົນໃນອະນາຄົດຈາກສິ່ງທີ່ເຮົາເປັນໃນປັດຈຸບັນນີ້”.

ອີງຕາມຄຳສອນນີ້, ເຫດແລະປັດໄຈ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຫຼາຍໃນຊີວິດຂອງພວກເຮົາ. ໃນວົງຈອນຂອງເຫດແລະປັດໄຈ, ເຫດທີໜຶ່ງບໍ່ສາມາດຢັ່ງເຫັນໄດ້ ເພາະວ່າ ເຫດກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນ ແລະຜົນປ່ຽນເປັນເຫດອີກ.




REAP WHAT YOU SOW

This religion satisfies man’s most profound and lofty aspirations and yet is able to bear the stress and strain of man’s everyday life, helping him in his contact with his fellow men, besides giving a purpose in life. It does not instill fear in people. “Good begets good and bad begets bad”. “Every action has its reaction.” These are universal laws. This religion fully agrees with these laws, hence people have to ‘reap what they sow’. Evil deeds are perpetrated by people due to their greed, anger and ignorance. Such weaknesses can only be overcome through self realization. Pleasure and pain which people experienced in this world are not due to some external influences but due to the good and bad actions, words and deeds which they themselves have committed. For this very reason, this religion says: ‘We are the results of what we were, and we will be the results of what we are.’
According to this teaching, cause and effect play a very important part in our lives. In a circle of cause and effect a first cause is inconceivable for cause ever becomes the effect and the effect in turn becomes the cause.

ຄຳສັບມື້ນີ້

The middle way : ມັດຊິມາປະຕິປະທາ(ທາງສາຍກາງ)
the Noble Eightfold Path : ອະຣິຍະມັກຄ໌ມີອົງແປດ(ເສັ້ນທາງປະເສີດແປດເສັ້ນ)
Right understanding : ສັມມາທິດຖິ(ຄວາມເຫັນທີ່ຖືກຕ້ອງ)
Right thought : ສັມມາສັງກັບປະ(ຄວາມລະນຶກຖືກຕ້ອງ)
Right speech : ສັມມາສັງກັບປະ(ການເວົ້າຈາຖືກຕ້ອງ)
Right action : ສັມມາກັມມັນຕາ(ການເຮັດໜ້າທີ່ການງານຖືກຕ້ອງ)
Right livelihood : ສັມມາອາຊີວະ(ການລ້ຽງຊີວິດທີ່ຖືກຕ້ອງ)
Right effort : ສັມມາວາຍະມະ(ການຕັ້ງຄວາມພຽນຖືກຕ້ອງ)
Right mindfulness :ສັມມາສະຕິ(ການມີສະຕິຖືກຕ້ອງ)
Right concentration : ສັມມະສະມາທິ(ການມີສະມາທິຖືກຕ້ອງ)

ມັດຊິມາປະຕິປະທາ(ທາງສາຍກາງ)

ມັດຊິມາປະຕິປະທາ(ທາງສາຍກາງ)

ສາສະໜາທີ່ນຳສະເໜີໃນປຶ້ມນ້ອຍໆເຫຼັ້ມນີ້ ເປັນສາສະໜາທີ່ກ່ຽວກັບລະບົບການສຶກສາແລະພາກປະຕິບັດ ເພື່ອການພັດທະນາຈິດໃຈ ເຊິ່ງໄດ້ເຜີຍແຜ່ແກ່ໂລກນີ້ເປັນເວລາ 25 ສະຕະວັດຜ່ານມາ ໂດຍພຣະບໍຣົມມະຄູຜູ້ຕັດສະຮູ້ແລະມີພຣະມະຫາກະຣຸນາທິຄຸນຢ່າງຍິ່ງ. ພຣະສາສະໜານີ້ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກອີກຊື່ໜຶ່ງໃນນາມຂອງ ມັດຊິມາປະຕິປະທາ ເຊິ່ງເປັນຫົນທາງຂອງການດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ເປັນລະບົບປຣັຊຍາຈະຣິຍະທັມ ແລະເປັນສາສະໜາແຫ່ງເສລີພາບແລະເຫດຜົນ. ໂດຍມີຄຳສອນຢູ່ສາມຫຼັກການໃຫຍ່ຄື: “ການງົດເວັ້ນຈາກການເຮັດຄວາມຊົ່ວທັງປວງ, ການສ້າງແຕ່ຄວາມດີ ແລະຊຳລະຈິດໃຈໃຫ້ຜ່ອງໃສ.”
ຄຳເວົ້ານີ້ເບິ່ງຄືວ່າ ທຳມະດາ, ມີຄວາມໝາຍດີ, ຄືຊິປະຕິບັດຕາມໄດ້, ແຕ່ວ່າ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເຫັນວ່າຍາກພໍສົມຄວນທີ່ຈະນຳເອົາໄປປະຕິບັດຕົວຈິງ ເນື່ອງຈາກມະນຸດມີຄວາມອ່ອນແອມາແຕ່ເດີມຢູ່ແລ້ວ. ການປະພຶດທາງສີລະທັມຂອງມະນຸດ ເປັນພາກສ່ວນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນສາສະໜານີ້. ພຣະຕະຖາຄົດເຄີຍຕັດເອົາໄວ້ວ່າ: ຄຳສອນຂອງເຮົາຕະຖາຄົດ ບໍ່ໄດ້ມີໄວ້ເພື່ອໃຫ້ມາເຊື່ອຖືໂລດ, ແຕ່ໃຫ້ທ່ານຈົ່ງມາເບິ່ງ ແລະປະຕິບັດຕາມເຖີດ. ເປັນສາສະໜາທີ່ສົ່ງເສີມໃຫ້ຄົນມາສຶກສາຕາມຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະອົງຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະເປີດໂອກາດໃຫ້ພິນິດພິຈາລະນາດ້ວຍຕົນເອງ ແລ້ວຈິ່ງຕັດສິນໃຈຍອມຮັບນັບຖືຕາມຄຳສອນ ຫຼື ຈະບໍ່ນັບຖືກໍໄດ້. ບໍ່ມີໃຜຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ມານັບຖືສາສະໜານີ້ຢ່າງງົມງາຍໂດຍປາດສະຈາກການທຳຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄຳສອນເສຍກ່ອນ.
ສຳລັບຮູບການພິທີກັມຕ່າງໆ ບໍ່ແມ່ນຄຸນຄ່າຫຼືສິ່ງສຳຄັນແທ້ຈິງຂອງສາສະໜາ. ໃນສາສະໜານີ້ ບໍ່ໄດ້ມີການເຊື່ອຖືແບບງົມງາຍ ແລະການປະຕິບັດຫຼືຄຳສອນທີ່ລຶກລັບໃດໆ. ທຸກຢ່າງແມ່ນເປີດເຜີຍແລະເປີດໂອກາດໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດຕາມ ມີເສລີ ພາບໃນການພິສູດຄຳສອນແລະຕັ້ງຖາມໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຈົ້າສົງໄສ ເພື່ອແກ້ໄຂຂໍ້ຂ້ອງໃຈ. ອີງຕາມຜູ້ກໍ່ຕັ້ງສາສະໜານີ້, ຄົນເຮົາບໍ່ຄວນຈະນັບຖືສິ່ງໃດໆພຽງແຕ່ວ່າມີຄູອາຈານສຳຄັນສັ່ງສອນມາ ຫຼື ຍ້ອນມີຄົນນັບຖືສືບໆກັນມາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແຕ່ຄວນຈະໃຊ້ສາມັນສຳນຶກແລະປັນຍາພື້ນຖານແລະນັບຖືເມື່ອເຫັນວ່າຄວນຄ່າແກ່ການນັບຖື.
ສາສະໜານີ້ສອນ ຫຼັກອະຣິຍະມັກຄ໌ມີອົງແປດເຊິ່ງປະກອບມີ: ສັມມາທິດຖິ, ສັມ ມາສັງກັບປະ, ສັມມາວາຈາ, ສັມມາກັມມັນຕາ, ສັມມາວາຍະມະ, ສັມມາສະຕິ ແລະສັມມາສະມາທິ ເປັນຫົນທາງມັດຊິມາປະຕິປະທາທີ່ເປັນໜຶ່ງດຽວ ເພື່ອນຳໄປສູ່ການດຳເນີນຊີວິດທີ່ປະເສີດ ແລະເຮັດໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດອື່ນໆອີກສາມາດນຳໄປສູ່ການດຳເນີນຊີວິດທີ່ມີຄວາມສະຫງົບສຸກ.
ມັດຊິມາປະຕິປະທາ ບໍ່ແມ່ນທັງເສັ້ນທາງແຫ່ງອະພິປຣັຊຍະ ແລະບໍ່ແມ່ນເສັ້ນ ທາງທີ່ເນັ້ນໄປທາງພິທີກັມ, ບໍ່ແມ່ນລັດທິຄຳພີຕາຍຕົວ, ບໍໍ່ແມ່ນລັດທິແຫ່ງວິຈິກິດສາ(ຄວາມສົງໄສ), ບໍ່ແມ່ນການໝົກໝົ້ນໃນຕົນເອງ ທັງບໍ່ແມ່ນການທໍລະມານຕົນ, ບໍ່ແມ່ນລັດທິນິຣັນດອນນິຍົມ, ບໍ່ແມ່ນລັດທິນັດຖິນິຍົມ(ລັດທິເຊື່ອວ່າທຸກຢ່າງສູນເປົ່າ), ບໍ່ແມ່ນລັດທິທີ່ເຫັນທຸກຢ່າງເປັນທາງລົບ ແລະທັງບໍ່ແມ່ນລັດທິທີ່ເຫັນທຸກຢ່າງເປັນທາງບວກ; ແຕ່ມັນແມ່ນຫົນທາງສູ່ການຕັດສະຮູ້, ເປັນວິທີທາງຂອງການຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກ. ສາສະໜານີ້ບໍ່ເຫັນດີວ່າ ມະນຸດທີ່ກຳລັງທຸກທໍລະມານໃນໂລກນີ້ປັດຈຸບັນນີ້ ຍ້ອນມີເຫດມາຈາກບາບກັມທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນເອງໄດ້ກະທຳມາ; ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ທຸກໆຄົນ ມີບຸນແລະບາບແມ່ນຂອງສະເພາະຕົນ. ມະນຸດເອງເທົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຫຼືຄວາມທຸກດ້ວຍຕົນເອງ.
ຜູ້ປະຕິບັດຕາມມັດຊິມາປະຕິປະທາ ຫຼື ທາງສາຍກາງ ຄວນທີ່ຈະສະແຫວງຫາສັນຕິສຸກແລະຄວາມສຸກ ແລະຄວນທີ່ຈະສາມາດດຳເນີນຊີວິດທີ່ດີນີ້ໂດຍປາດສະຈາກການຕົກເປັນທາດຂອງອາຍະຕະນະຂອງຕົນ, ຈິ່ງຈະປະກອບສ່ວນສູ່ສັນຕິ ພາບ ແລະຄວາມສາມັກຄີຂອງໂລກ.

THE MIDDLE-WAY

The religion that is being introduced in this booklet is a practical educational system for mental culture which was revealed to the world some twenty five centuries ago, by a most enlightened and compassionate Teacher. This religion is also known as the “MIDDLE-WAY, righteous way of life, ethico-philosophical system and a religion of freedom and reason.” It teaches us to do three main things: namely, “KEEP AWAY FROM BAD DEEDS, DO GOOD AND PURIFY THE MIND.”
This message is very simple, meaningful and practical, yet people experience difficulties when they put them into practice due to inherent human weaknesses. The moral conduct of man plays a most important part in this religion. Its great Teacher once said, “My teaching is not to come and believe, but to come, see and practise.” It encourages people to study His teachings fully and allows them to use their own judgement to decide as to whether they should accept the teachings or otherwise. No one is asked to come and embrace this religion blindly without first having an understanding of its teachings.
Superfluous rites and rituals have no real religious value or significance. There are no superstitious beliefs and practices or secret doctrines in this religion. Everything is open to the choice of the followers who are at liberty to investigate the teachings and ask questions whenever they want to clear their doubts. According to the founder of this religion, one should not believe anything merely because a great sage has introduced it or because it is traditionally accepted by many but one should use one’s common sense and intelligence and accept it only if it is worth while to do so.
This religion teaches that the Noble Eight-fold Path which consists of Right Understanding, Right-thought, Right-speech, Right-action, Right-livelihood, Right-effort,
1
Right-mindfulness and Right-concentration is the unique middle way to lead a noble life and allow others also to lead a peaceful life.
The middle way is neither a metaphysical path nor a ritualistic path; neither dogmatism nor skepticism, neither self-indulgence nor self mortification; neither eternalism nor nihilism, neither pessimism nor optimism; it is a path of Enlightenment, a means of deliverance from suffering. This religion does not agree that human beings are suffering in this world today because of the sins committed by their ancestors; on the contrary every person carries his or her own merits or demerits individually. Man himself is solely responsible for his own pain or pleasure.
One who follows the middle path or moderation should find real peace and happiness and should be able to lead a respectable life without being a slave to one’s senses, thus contributing to the peace and harmony of the world.

ເຖິງທ່ານຜູ້ອ່ານທີ່ຮັກແພງ

ທຸກຄົນຈະຕ້ອງມີສາສະໜາ ແລະສາສະໜານັ້ນ ຈະຕ້ອງເປັນສາສະໜາທີ່ສອດ ຄ່ອງກັບການໃຊ້ສະຕິປັນຍາ. ຖ້າບຸກຄົນໃດ ບໍ່ຮັກສາສິນໃນສາສະໜາໃດໜຶ່ງ ບຸກ ຄົນນັ້ນ ກໍຈະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ສັງຄົມ. ໂດຍເຫດນີ້ເອງ ຈິ່ງບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍວ່າ ເປັນຫຍັງນັກວິທະຍາສາດ ແລະນັກຈິດຕະວິທະຍາຈິ່ງເປີດກ້ວາງໂລກະທັດຂອງພວກເຮົາ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດ ທີ່ຈະບອກກ່ຽວກັບເປົ້າໝາຍໃນຊີວິດຂອງພວກເຮົາໄດ້. ແຕ່ສາສະໜາທີ່ດີສາມາດບອກເລື່ອງນີ້ໄດ້. ສະນັ້ນ, ຄົນເຮົາຈິ່ງສົມ ຄວນເລືອກນັບຖືສາສະໜາທີ່ມີຄວາມໝາຍແລະຫຼັກເຫດຜົນຕາມສັດທາຂອງຕົນໂດຍປາດສະຈາກການອີງອາໄສພຽງແຕ່ຕາມຄວາມເຊື່ອ, ຕາມປະເພນີ, ຮີດຄອງແລະທິດສະດີໃດໆ. ການບັງຄັບໃຫ້ຄົນອື່ນນັບຖືສາສະໜາຂອງຕົນໂດຍສວຍໃຊ້ຄວາມທຸກ, ຄວາມບໍ່ຮູ້ໜັງສື ແລະຄວາມຮູ້ສຶກອ່ອນແອຂອງຄົນອື່ນນັ້ນເປັນສິ່ງບໍ່ຄວນ. ການນັບຖືສາສະໜາ ຄວນຈະເປັນໄປຕາມລັກສະນະສະໝັກໃຈ. ມະນຸດຄວນຈະມີເສລີພາບໃນການເລືອກນັບຖືສາສະໜາຂອງຕົນຕາມຄວາມມັກແລະຄວາມສາມາດທາງສະຕິປັນຍາ. ການນັບຖືສາສະໜາແບບງົມງາຍໂດຍບໍ່ເຂົ້າ ໃຈ ກໍຈະເປັນການເສື່ອມເສຍຄຸນຄ່າທາງດ້ານຈິດໃຈ ແລະສູນເສຍກຽດສັກສີຂອງຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຜູ້ນັບຖືສາສະໜານັ້ນໆ. ມະນຸດມີສະຕິປັນຍາ ແລະສາມັນສຳນຶກທີ່ຈະຮູ້ຈັກຈຳແນກວ່າ ອັນໃດຖືກແລະອັນໃດຜິດ. ພວກເຂົາສາມາດປັບຕົນເອງໃຫ້ເຂົ້າກັບສະພາບການໄດ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈິ່ງຄວນຈະເລືອກສາສະໜາ ທີ່ເຂົ້າກັບພວກເຂົາໄດ້ ແລະຕອບສະໜອງກັບພູມປັນຍາຂອງຄວາມເປັນມະ ນຸດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຄວນຈະໄດ້ຮັບການແນະນຳສັ່ງສອນຢ່າງຖືກ ຕ້ອງ ເໝາະສົມ. ຈົ່ງໃຫ້ໂອກາດເຂົາເຈົ້າເຫຼົ່ານັ້ນມີສິດຕັດສິນນັບຖືໂດຍປາດສະຈາກການນາບຂູ່ໂດຍປະການທັງປວງ.

MESSAGE FOR ALL

Every man must have a religion and that religion must be one which will appeal to the intellectual mind. A man failing to observe religious principles, becomes a danger to society. There is no doubt that scientist and psychologists have widened our horizon but they have not been able to tell us our purpose in life. A proper religion can do this. Man must therefore choose a rational and meaningful religion according to his conviction without depending on mere beliefs, traditions, customs and theories. No one has the right to force another person to accept any religion. No one should exploit poverty, illiteracy or arouse human emotional feelings to induce others to accept a religion. Religion should be a free choice. Man should be free to choose his own religion according to his liking and intellectual capacity. To follow a religion blindly without any understanding, would deprive the religion of its spiritual value and the follower of his human dignity. Human beings have intelligence and common sense to differentiate what is right and wrong. They can adapt themselves according to circumstances. They should therefore choose a religion that is adaptable to them and one that meets with their human intelligence. They must be properly guided. Give them a chance to decide freely without any undue coercion.

The Lay Arahant : ຄະຣຶຫັດອໍຣະຫັນຕ໌

“You say that if a man attains Arahantship he must either enter the Order that very day or die and attain parinibbāna. Yet if he is unable to find a robe and bowl and preceptor then that exalted condition of Arahantship is a waste for destruction of life is involved in it.”

“The fault does not lie with Arahantship but with the state of a layman because it is too weak to support Arahantship. Just as, O king, although food protects the life of beings it will take away the life of one whose digestion is weak – so too, if a layman attains Arahantship he must, because of the weakness of that condition, enter the Order that very day or die.”

“ທ່ານບອກວ່າ ຖ້າຫາກຄະຣຶຫັດບັນລຸເປັນພຣະອໍຣະຫັນ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງບວດ ຫລືບໍ່ກໍຕາຍຫລືປະຣິນິພພານໃນມື້ນັ້ນ. ແຕ່ຖ້າຫາກວ່າ ບໍ່ສາມາດຫາຜ້າຄຸມ, ບາດ ແລະອຸປັດຊາໄດ້ ເປັນອັນວ່າ ສະພາບທີ່ສູງສົ່ງຂອງຄວາມເປັນອໍຣະຫັນກໍໄຮ້ຄ່າແລະກໍຈະທຳລາຍຊີວີດທີ່ໄປກ່ຽວຂ້ອງດ້ວຍ.” ພຣະຍາມິລິນຖາມ.

“ຄວາມຜິດພາດ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ຄວາມເປັນພຣະອໍຣະຫັນນັ້ນດອກ ແຕ່ຍ້ອນສະພາບຂອງຄະຣຶຫັດ ຍ້ອນວ່າມັນອ່ອນທີ່ຈະໄປຮອງຮັບຄວາມເປັນພຣະອໍຣະຫັນໄດ້. ດູລາ ມະຫາບໍພິດ, ເຊັ່ນດຽວ ກັບອາຫານທີ່ບໍ່ສາມາດປົກປ້ອງຊີວິດສັບພະສັດແລະຈະພາກຊີວິດຜູ້ທີ່ມີລະບົບຫຍ່ອຍອາຫານອ່ອນແອສັນໃດ- ເຊັ່ນດຽວກັນ ຄະຣຶຫັດຜູ້ໄດ້ບັນລຸເປັນພຣະອໍຣະຫັນ ເນື່ອງຈາກວ່າຄວາມອ່ອນແອຂອງສະພາບເປັນຄາຣະວາດນັ້ນ ຈິ່ງຈຳເປັນຈະຕ້ອງໄດ້ບວດ ຫລືບໍ່ກໍຕາຍໃນມື້ນັ້ນ.” ພຣະນາຄະເສນ ຕອບ.

the Debate of King Milinda ໜັງສືມິລິນທະບັນຫາ
ບັນນາທິການໂດຍ : Bhikkhu PESALA ນຳມາແປໂດຍ: ພຣະອາຈານ ໄຊຍະເດດ ວົງໂສພາ

ຄຳສັບໃນບົດ:

Arahantship : ພຣະອໍຣະຫັນ
the Order: ຄະນະສົງ, ສົງ(ຕ້ອງຂຽນໂຕໃຫຍ່ຕະຫລອດ), enter the Order ເຂົ້າບວດ
attain: ບັນລຸ
exalted (past participle used as adjective): ທີ່ສູງສົ່ງ, ໜ້າເຄົາລົບ, ໜ້າບູຊາ
weakness: ຄວາມອ່ອນແອ, ຄວາມບົກຜ່ອງ, ຈຸດອ່ອນ
beings: ສັບພະສັດ
digestion: ລະບົບຍ່ອຍອາຫານ, ການຍ່ອຍອາຫານ
parinibbāna : ປະຣິນິພພານ ຫຼືຕາຍ (ໃຊ້ກັບພຣະພຸດທະເຈົ້າ ແລະພຣະອໍຣະຫັນ)
preceptor: ອຸປັດຊາ(ຜູ້ບວດໃຫ້)